[सन्दर्भ – धानदिवस ] कविता : आधार के होला बाँच्ने !

– डिल्लीराज अर्याल रोपिएछ ढाकी सबै शिर, पेट, जीउ लाइएछ माला जम्मै सार्नुपर्ने बीउ फोटो खिची फेसबुक सजाइयो, निहुँ ‘धान […]

पुरा पढ्नुहोस्

मैले नपढाएको विद्यार्थी — डिल्लीराज अर्याल

मान्छेका दिमागमा कस्ता कस्ता कुरा खेलिरहन्छन् र तिनको अकस्मात् कसरी प्रस्फुटन हुन्छ ? भन्न सकिन्न । यदाकदा त्यसअघि सोच्दै नसोचेको […]

पुरा पढ्नुहोस्

[कविता] नयाँ सोच नखोजी भएन — डिल्लीराज अर्याल

बिराला जहाँ पाउँछन् दूध भात जहाँ श्वानले पाउँछन् मासु भात त्यहीं पिण्ड कुर्दैछ मान्छे,समाज गयो खै कता भन्नुपर्दैन आज ? […]

पुरा पढ्नुहोस्

यो दुखाइ कहिलेसम्म रहन्छ कुन्नि !

— डिल्लीराज अर्याल लेखनको प्रारम्भ त ४\५ वर्षको उमेरदेखि नै भयो। काठको पाटीमा धुलो राखेर झिंजाले र अँगारले लेख्न सुरु […]

पुरा पढ्नुहोस्

मन पोलिरहेछ — डिल्लीराज अर्याल

आज आफ्नै नातिले अत्यन्त गम्भीर भएर मसँग सोध्यो– बुबा चामल भनेको के हो ? चामल कसले बनाउँछ ? कहाँ बनाउँछन् […]

पुरा पढ्नुहोस्

वर्णन कविता हो, होइन ! – डिल्लीराज अर्याल

कहिलेकाहिँ विशिष्ठ मान्छेहरूले बोलेकै कुरामा पनि चित्त बुझ्दैन। असहमत भइन्छ। यो स्वभावै रहेछ मान्छेको त्यसैले त विचारहरू आइरहन्छन्, टिप्पणी पनि […]

पुरा पढ्नुहोस्

…तैपनि हामी मुख सिँगार्नमै ब्यस्त छौँ !

– डिल्लीराज अर्याल मान्छेहरू कोठा बढारेर गल्लीमा घुर फ्याँक्छन्, गल्ली बढारेर आँगनमा, आँगन बढारेर घर अगाडि सडक छ भने सडकमा […]

पुरा पढ्नुहोस्

अहिले स्वाद फेरेर बोल्न त पाइन्छ ! — डिल्लीराज अर्याल

हो, अहिले स्वाद फेरेर बोल्न त पाइन्छ तर मात्र बोलेर, बोल्न पाएर के हुन्छ? केही हुन्छ? हुने भए संविधान निर्माणका […]

पुरा पढ्नुहोस्